Pathogenic

شروع ماجرا تقریباً به اندازه ایده‌ی اصلی بازی ساده است. در یک آزمایشگاه، حادثه‌ای کوچک باعث می‌شود یک عامل بیماری‌زا راه خود را به بدن انسان باز کند. از همین‌جا سفر شما آغاز می‌شود؛ از پوست و بافت‌های اولیه گرفته تا اندام‌های داخلی که هرکدام محیط، خطرها و دشمنان خاص خود را دارند. روده، کبد، معده، ریه و قلب فقط چند ایستگاه این سفر هستند و در انتهای هر بخش، مبارزه‌ای سخت در انتظار شماست. حتی اگر موفق شوید میزبان را از پا درآورید، امکان ادامه دادن و مواجهه با یک باس مخفی در مغز نیز وجود دارد.

اما آنچه Pathogenic را از یک شوتر معمولی متمایز می‌کند، صرفاً محل وقوع آن نیست. تقریباً همه‌چیز در بازی حول مفهوم تکامل می‌چرخد. شما با کشتن سلول‌های دفاعی و دیگر موجودات، اندامک‌ها و منابع مختلفی به دست می‌آورید و می‌توانید آن‌ها را به ساختار موجود زنده‌ی خود متصل کنید. در واقع، به جای اینکه صرفاً سلاح جدید بردارید، بدن خودتان را به یک سلاح تبدیل می‌کنید. یک اندامک می‌تواند حرکت شما را تغییر دهد، دیگری قابلیت شلیک ایجاد کند و نمونه‌ای دیگر توانایی‌های نزدیک‌برد یا ویژگی‌های دفاعی در اختیارتان بگذارد.

همین سیستم باعث می‌شود ساختن یک «بیماری» در Pathogenic تقریباً به اندازه مبارزه اهمیت داشته باشد. می‌توانید ساختاری سریع و متحرک بسازید، روی حملات دوربرد تمرکز کنید یا موجودی ایجاد کنید که برای درگیری نزدیک طراحی شده است. جذاب‌تر اینکه بعضی ارتقاها در کنار یکدیگر اثرات تازه‌ای ایجاد می‌کنند. در نتیجه، قدرت شما فقط با بالا رفتن اعداد بیشتر نمی‌شود؛ پیدا کردن ترکیب مناسب بین اندامک‌ها می‌تواند نتیجه‌ای بسیار قدرتمندتر از مجموع اجزای آن‌ها ایجاد کند. این همان جایی است که بازی به یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های روگ‌لایت‌ها تکیه می‌کند: آزمایش کردن ترکیب‌های عجیب و پیدا کردن ساختاری که ناگهان همه‌چیز را به نفع شما تغییر می‌دهد.

در طرف مقابل، بدن میزبان هم محیطی امن و بی‌دفاع نیست. سیستم ایمنی به شکل مجموعه‌ای از دشمنان مختلف در برابر شما قرار می‌گیرد؛ از ماکروفاژها و سلول‌های T گرفته تا انگل‌های رقیب. با پیشروی در بدن، خطرها بیشتر می‌شوند و باس‌هایی که در اعماق اندام‌ها منتظر هستند، توانایی‌های شما را به چالش می‌کشند. مبارزات از نمای بالا و با کنترل هم‌زمان حرکت و هدف‌گیری انجام می‌شوند و در لحظات شلوغ، بازی حال‌وهوای bullet hell پیدا می‌کند؛ بنابراین تنها داشتن یک ساختار قدرتمند کافی نیست و جاخالی دادن، موقعیت‌گیری و مدیریت منابع نیز اهمیت زیادی دارد.

ساختار روگ‌لایت هم باعث می‌شود هیچ دو تجربه‌ای کاملاً شبیه یکدیگر نباشند. محیط‌ها به شکل رویه‌ای ساخته می‌شوند و در هر دور، انتخاب‌های متفاوتی برای ارتقا و تکامل پیش روی بازیکن قرار می‌گیرد. شکست نیز پایان مطلق نیست. با به دست آوردن قطعاتی از plasmid می‌توان درخت ارتقای دائمی هر نوع پاتوژن را توسعه داد و در تلاش‌های بعدی با قدرت و گزینه‌های بیشتری وارد بدن میزبان شد. به این ترتیب، مرگ بخشی طبیعی از چرخه بازی است و هر شکست می‌تواند اطلاعات و توانایی‌هایی برای دور بعد به همراه داشته باشد.

تنوع موجودات قابل بازی نیز این چرخه را جذاب‌تر می‌کند. در کنار باکتری اولیه، شکل‌هایی مانند کرم، اسپور قارچی، موجودات چسبنده به سطوح، نانوبات، آمیب و حتی یک پاتوژن مخصوص تجربه‌ی دونفره وجود دارند که هرکدام ساختار و محدودیت‌های متفاوتی دارند. برای نمونه، آمیب شکل ثابتی ندارد و بازیکن می‌تواند با پیشرفت، جایگاه‌های بیشتری برای اندامک‌ها ایجاد کند و عملاً شکل و قابلیت‌های موجود خود را بر اساس سبک بازی‌اش بسازد.

از نظر هنری نیز انتخاب مقیاس میکروسکوپی صرفاً یک ایده برای متفاوت بودن نیست. Pathogenic بدن انسان را به جهانی زنده، عجیب و گاهی ناخوشایند تبدیل می‌کند؛ محیط‌هایی که از نظر طراحی به اندام مربوطه واکنش نشان می‌دهند و حتی خطرهای محیطی آن‌ها نیز با همان فضا ارتباط دارند. در ریه جریان هوا می‌تواند روی حرکت تأثیر بگذارد و ساختار پیچیده روده به شکل بخشی از طراحی مراحل درمی‌آید. انیمیشن‌های نرم و فیزیک اجسام نیز به موجودات ظاهری ژله‌ای و متحرک می‌دهند که با برخورد به دیواره‌ها یا یکدیگر تغییر شکل می‌دهند. موسیقی و طراحی صدا هم تلاش می‌کنند همین حس عجیب و زنده بودن جهان را تقویت کنند.

در کنار تجربه‌ی تک‌نفره، بازی از همکاری محلی و حالت Split-Screen نیز پشتیبانی می‌کند و بعضی از طراحی‌های پاتوژن‌ها مشخصاً برای بازی دونفره در نظر گرفته شده‌اند. وجود Steam Workshop، دستاوردها و ساختارهای مختلف برای آزمایش ترکیب‌های تازه نیز باعث می‌شود Pathogenic صرفاً یک بازی چندساعته برای رسیدن به پایان نباشد؛ بخش مهمی از جذابیت آن در این است که ببینید تا چه اندازه می‌توانید یک موجود کوچک را به کابوسی برای سیستم ایمنی تبدیل کنید.

Pathogenic از آن بازی‌هایی است که یک ایده‌ی ساده را به هسته‌ی اصلی تمام اجزای خود تبدیل می‌کند. شما واقعاً احساس می‌کنید در حال ساختن و تکامل دادن یک بیماری هستید؛ هر ارتقا بخشی از بدن شما را تغییر می‌دهد و هر ترکیب موفق می‌تواند مسیر یک دور کامل را عوض کند. نتیجه، روگ‌لایتی سریع و پرآشوب است که به‌جای تکیه صرف بر افزایش قدرت، کنجکاوی و آزمایش را تشویق می‌کند. شاید عجیب باشد، اما در اینجا یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهایی که می‌توانید در یک بازی انجام دهید، بیمار کردن یک انسان است.

محتوای آسیب‌رسان Pathogenic عمدتاً به خشونت فانتزی و فضای زیستی و گاهی چندش‌آور آن مربوط می‌شود. مبارزات شامل نابود کردن سلول‌ها، انگل‌ها و موجودات میکروسکوپی با حملات مختلف است و در اثر برخی حملات، افکت‌هایی شبیه خون، مایعات بدن و متلاشی شدن یا تغییر شکل موجودات دیده می‌شود. طراحی موجودات و محیط‌ها نیز عمداً حال‌وهوایی گوشتی، زیستی و گاه ناخوشایند دارد و مفاهیمی مانند عفونت، نکروز، انگل و مرگ میزبان بخش جدایی‌ناپذیر تجربه هستند. با این حال، خشونت بازی واقع‌گرایانه نیست و بیشتر در قالب موجودات میکروسکوپی، جلوه‌های کارتونی و فانتزی ارائه می‌شود. محتوای ناهنجار قابل توجهی در بازی وجود ندارد و مسئله اصلی برای مخاطبان کم‌سن‌وسال، شدت درگیری‌ها و تصاویر زیستی و چندش‌آور در کنار نمایش تصویر واقعی از کشته شدن یک انسان است. ESRA انجام این بازی را برای افراد بالاتر از 15 سال توصیه میکند.