Do No Harm

داستان بازی در یک روستای جزیره‌ایِ منزوی روایت می‌شود که در آن، نبردی پنهان و کیهانی میان موجوداتی اهریمنی چون «آزاتوت» (Azathoth) و «کتول هو» (Cthulhu) در جریان است و این روستا و بشریت، مهره‌هایی بر صفحه شطرنج این جنگ بی‌رحمانه محسوب می‌شوند. شما در نقش پزشکی بی‌نام و تازه‌وارد، که برای کمک به اهالی روستا آمده، قدم به این مهلکه می‌گذارید. اما به سرعت متوجه می‌شوید که هر روز، هر بیمار و هر تصمیم شما، بخشی از یک بازی بزرگ‌تر و هولناک‌تر است. هدف اصلی، بقا برای «۳۰ روز» در این محیطِ به شدت خصمانه است. داستان از طریق رویارویی‌های روزانه با بیماران عجیب‌وغریب، که یکی از آن‌ها ممکن است یک هیولا در لباس انسان باشد، و همچنین مشاهداتِ رو به افزایش از پدیده‌های ماوراءالطبیعه (از چشمان‌ خیره در پنجره‌ها گرفته تا ساعت‌های معکوس و خنده‌های نقاشی‌ها) پیش می‌رود. هر انتخابی که می‌کنید، از نحوه درمان تا پذیرش پیشنهادات شومِ اهالی روستا (مانند قبرکنی که برای کشتن عمدی بیماران به شما پول می‌دهد) شما را به سمت یکی از «۱۲ پایان‌بندی» متفاوت سوق می‌دهد و بر «سیستم شهرت» شما تأثیر می‌گذارد.

گیم‌پلی بازی، قلب تپنده این تجربه است که در عین سادگی ظاهری، لایه‌هایی از عمق و فشار روانی را به بازیکن تحمیل می‌کند. هسته اصلی بازی، مراحل تشخیص و درمان بیماران است. هر بیمار با نشانه‌هایی خاص و گاه مبهم به مطب شما می‌آید و شما باید با استفاده از «کتاب پزشکی» (Book of Medicine) خود که به عنوان یک کتاب طلسم‌گونه و کهن طراحی شده، علائم را با یکی از «چهار خلط» (Humor Wheel) تطبیق دهید و داروی مناسب را تجویز کنید. اما این فرآیند به سرعت پیچیده‌تر می‌شود؛ شما باید با ابزارهایی مانند «ذره‌بین» و «گوشی پزشکی» به کاوش در علائم بپردازید و با توجه به دوز دارو، حساسیت‌ها و تداخل‌های دارویی، یک درمان دقیق را رقم بزنید. در کنار این چالش‌های تشخیصی، «سیستم جنون» (Sanity System) به شدت بر گیم‌پلی بازی سایه می‌افکند. نهادهای وهم‌آلود (Anomalies) به طور ناگهانی ظاهر می‌شوند، تعامل شما با اشیاء را مسدود می‌کنند یا نتایج درمان را تحریف می‌کنند. بازیکن برای حفظ سلامت روان خود، باید به موقع از پادزهرهای خاصی استفاده کند تا این توهمات را دفع کند؛ در غیر این صورت، جنون او افزایش یافته و به تدریج کنترلش بر واقعیت را از دست می‌دهد. 

مدیریت منابع و زمان نیز چالش دیگری است؛ درمانِ اشتباه به معنای مرگ بیمار، کاهش درآمد و جلب توجه پلیس است، در حالی که کمبود بودجه به معنی ناتوانی در تهیه دارو برای بیماران بعدی است. این چرخه بی‌رحمانه، بازیکن را به سمت تصمیم‌گیری‌های اخلاقیِ خاکستری، مانند پذیرش رشوه برای کشتن بیماران، سوق می‌دهد تا بتواند از بحران مالی جان سالم به در ببرد. اگرچه برخی منتقدان به «گنگ بودن» اولیه سیستم‌ها (به ویژه چرخه خلط) و «بی‌عدالتی» در برخی مکانیک‌ها (مانند عدم تشخیص توهمات مگر با ابزار خاص) اشاره کرده‌اند، اما همین پیچیدگی و نیاز به تجربه‌آموزی نیز به عنوان نقطه قوتی برای بازیکنانی که به دنبال چالش هستند، توصیف شده است.

از منظر فنی و هنری، Do No Harm یک پیروزی در زمینه القای حس و حال و سبک است. «گرافیک فانتزی و کارتونی» که با جزئیاتِ دقیق طراحی شده، در کنار «طراحی صدای فوق‌العاده» و فضای موسیقایی وهم‌آلود، چنان غرق‌کننده است که بسیاری از بازیکنان آن را یک «تجربه کامل» توصیف کرده‌اند. ترکیب المان‌های دوبعدی و سه‌بعدی به زیبایی با یکدیگر هماهنگ شده و هر صحنه، چه در حال معاینه بیمار و چه در مواجهه با یک هیولای کیهانی، به یک تابلو نقاشیِ سینمایی و مرموز تبدیل شده است. «کتاب پزشکی» (Book of Medicine) خود به عنوان یک عنصر بصریِ گران‌بها، به گونه‌ای طراحی شده که همچون یک عنصر جادویی به نظر می‌رسد و بر فضای وهم آلود بازی می‌افزاید. با این وجود، گزارش‌هایی از وجود «باگ‌های جزئی» در ابتدای عرضه وجود داشت که به سرعت با بروزرسانی‌هایی رفع شدند و همچنین برخی از کاربران به «دست‌وپاگیر بودن» یا «کمی گیج‌کننده بودن» در ابتدای کار اشاره کرده‌اند، اما این موارد، بخشی از ماهیت چالش‌برانگیز و مبتنی بر آزمون‌وخطای بازی قلمداد شده‌اند. 

Do No Harm یک «تراژدی تعاملیِ» جسورانه است که با وجود برخی ناهمواری‌های اولیه، با تکیه بر فضاسازی بی‌نظیر و سیستم تصمیم‌گیریِ نفس‌گیر خود، به یک تجربه‌ی غوطه‌ورکننده و تأثیرگذار تبدیل شده است. این بازی برای هر کسی که از داستان‌های لاوکرافتی لذت می‌برد و از چالشِ هم‌زمانِ تشخیص بیماری و حفظ سلامت روان در دنیایی که هر لحظه ممکن است به کابوس بدل شود، استقبال می‌کند، یک سفر ضروری و به‌یادماندنی محسوب می‌شود.

بازی Do No Harm با توجه به محتوای ترسناک، فضای تاریک و وهم آلود و مضامین روان‌شکن، برای مخاطبان بالای 15 سال مناسب است. این بازی اگرچه خشونت گرافیکی و خون‌ریزیِ واقع‌گرایانه ندارد، اما به شدت بر «وحشت روانی» (Psychological Horror) و «جنون کیهانی» (Cosmic Horror) تکیه دارد و شامل صحنه‌های ترسناک، توهمات بصریِ آزاردهنده و مرگ‌های بیمارگونه می‌شود. همچنین موضوعات عمیقی چون «فشارهای مالی»، «تصمیم‌گیری‌های اخلاقیِ مرگبار» (از جمله قتل عمدی بیماران با انگیزه مالی و همدستی با شخصیت‌های شرور) و افول تدریجی سلامت روان، در این بازی به شکلی جدی و تأمل‌برانگیز به تصویر کشیده می‌شود که برای مخاطب خردسال و کودکان به شدت نامناسب و آسیب‌زننده است. فضای کلی بازی به جای سرگرمی، بر القای حس «ناراحتی»، «اضطراب» و «پارانویا» متمرکز است. بنابراین، این بازی صرفاً برای مخاطبانی توصیه می‌شود که با فضای سنگین و تاریک داستان‌های لاوکرافتی و وحشت روانی آشنایی کامل دارند و توانایی مواجهه با موقعیت‌های دشوار اخلاقی و روان‌آزار را در خود می‌بینند.