Ailuri

روایت Ailuri برخلاف بسیاری از عناوین هم‌سبک، به شدت بر «مینیمالیسم روایی» تکیه دارد؛ خبری از دیالوگ‌های طولانی یا شخصیت‌پردازی کلامی نیست و داستان عمدتاً از طریق تصاویر، محیط و اکشن‌های بازیکن روایت می‌شود . این قصه که حول محور «رویارویی با انقراض» و «حفاظت از طبیعت» می‌چرخد، از همان ابتدا با مرگ والدین Ailuri آغاز می‌شود و او را به سفری اودیسه‌وار در میان جنگل‌ها، کوهستان‌ها و سرزمین‌های ویران‌شده می‌فرستد تا با موجودات مکانیکی و دشمنان مخربی که طبیعت را تسخیر کرده‌اند، مقابله کند . فضای کلی بازی به شدت یادآور آثار کلاسیکی چون «فرن گالی: آخرین جنگل بارانی» (Fern Gully) و بازی‌هایی نظیر «اوری» (Ori) است و پیام زیست‌محیطی خود را با صراحت تمام، اما بدون شعارزدگی، از طریق نجات حیوانات اسیر، کاشت بذرهای جادویی و مشاهده موجودات افسانه‌ای مبتنی بر گونه‌های در خطر انقراض، منتقل می‌کند . یکی از لذت‌بخش‌ترین پاداش‌های بازی، «پناهگاه» (Sanctuary) است؛ جایی که تمام حیوانات نجات‌یافته به آن بازمی‌گردند و بازیکن می‌تواند پیوندهای عاطفی میان آن‌ها را در فضایی امن تماشا کند .

گیم‌پلی بازی در قالب مراحل سطح‌بندی شده (Level-based) و با دیدی کناری (Side-scrolling) جریان دارد و تلفیقی است از پرش‌های دقیق، تاب خوردن بر روی طناب‌ها، بالا رفتن از دیواره‌ها و نبردهایی ساده با دشمنان . Ailuri در طول ماجراجویی خود «جوهر» (Essence) جمع‌آوری می‌کند تا توانایی‌های جدیدی چون «دَش چندجهتی» (Multi-directional Dash)، «پرتاب انرژی دوربرد» و «قدرت درمان» را باز کند و این توانایی‌ها با یک نوار جادوی محدود مدیریت می‌شوند. هسته اصلی تعامل با محیط، مکانیک "گیره‌انداختن " (Grapple) است که به بازیکن اجازه می‌دهد اشیاء را جابه‌جا کرده، پرتاب کند و از آن‌ها به عنوان سکو استفاده نماید. این مکانیک که تا حد زیادی یادآور فیزیک بازی‌هایی چون Half-Life 2 است، در کنار «حالت همکاری محلی» (Couch Co-op) برای دو بازیکن، تنوع قابل قبولی به تجربه می‌بخشد . با این حال، نقطه کور اصلی گیم‌پلی در همین مکانیک گرپل نهفته است. منتقدان به شدت از فیزیک بسیار دقیق و واکنش‌پذیر این ابزار انتقاد کرده‌اند؛ اجسام آنقدر سبک طراحی شده‌اند که پس از پرتاب، به راحتی از سکو به پایین می‌غلطند یا با برخورد تصادفی به آن‌ها، مسیرشان به کلی منحرف می‌شود . این موضوع در چالش‌های جانبی «بذر درخت اژدها» (Dragon Tree Seeds) که نیازمند حمل و پرتاب دقیق یک شیء در سراسر سطح است، به یک کابوس طاقت‌فرسا تبدیل می‌شود و بسیاری از بازیکنان را از تکمیل آن ناامید کرده است .

از منظر بصری و هنری، Ailuri بی‌شک یک شاهکار کوچک در میان بازی‌های مستقل است. سبک نقاشی‌دستی (Hand-drawn) با الهام از طبیعت استرالیا و پویانمایی‌های دهه ۹۰، توسط «ویوینک‌آرت» (VivinkArt) خلق شده و هر چهار منطقه بازی (جنگل، آب، کوهستان و سرزمین‌های ویران) را به یک اثر هنری چشمنواز تبدیل کرده است. شخصیت‌های حیوانی، هم در لایه جلوی دوربین و هم در عمق میدان، حس زندگی، اجتماع و خانواده را به خوبی منتقل می‌کنند و طراحی دشمنان مکانیکی که ترکیبی از موجودات ارگانیک و سایبرنتیک هستند، تضاد زیبایی با طبیعت بکر ایجاد کرده است . موسیقی متن نیز که با الهام از طبیعت و موسیقی کلاسیک ساخته شده، در لحظات آرامش‌بخش و آرام، حس صلح و سرزندگی را القا کرده و در صحنه‌های نبرد و نجات حیوانات، به ریتمی پرتنش و استرس‌زا تغییر می‌یابد . اما این زیبایی بصری و صوتی در سایه یک کابوس فنی قرار گرفته است. گزارش‌های متعدد از باگ‌های ویرانگر بازی حکایت دارد: دیوارهای نامرئی که مسیر پیشرفت را مسدود می‌کنند، ناتوانی در حمله تا زمان دریافت ضربه از دشمن، و انیمیشن‌های عجیب و غریب که کنترل شخصیت را از دست بازیکن خارج می‌سازد . بدتر از همه، نبود قابلیت ذخیره‌سازی میانی در مراحل طولانی به این معناست که هر بار با چنین باگی مواجه شوید، مجبورید کل سطح را از صفر آغاز کنید؛ تجربه‌ای که برای یک بازیکن عادی می‌تواند به یک شکست روانی تمام‌عیار بدل شود . اگرچه استودیو با انتشار پچ‌های متعدد و تغییرات کیفی (مانند امکان شروع از آخرین چک‌پوینت) سعی در جبران داشته، اما هنوز بسیاری از این مشکلات لکه‌های ناخوشایندی بر دامن یک اثر هنری زیبا هستند. 

در مجموع،Ailuri یک معضل واقعی است: از یک سو، یک اثر هنری تحسین‌برانگیز با پیامی عمیق و قلبی مهربان، و از سوی دیگر، یک تجربه گیم‌پلی خام و پرنقص که می‌تواند صبر هر بازیکنی را به لبه پرتگاه ببرد. اگر عاشق پاندای قرمز و نقاشی‌های دستی هستید و حوصله تحمل اشکالات فنی را دارید، Ailuri یک ماجراجویی ارزشمند و به یادماندنی خواهد بود؛ اما اگر به دنبال یک تجربه روان و بدون دردسر هستید، بهتر است چند ماهی صبر کنید تا مشکلات فنی آن به طور کامل برطرف شود.

بازی Ailuri به دلیل فقدان کامل خشونت واقع‌گرایانه، خون‌ریزی، دیالوگ‌های بزرگسالانه یا صحنه‌های زننده و همچنین فضای فانتزی و کارتونی آن، برای تمامی گروه‌های سنی به ویژه کودکان و نوجوانان کاملاً مناسب و بی‌خطر است. خشونت بازی شامل ضربات ساده پنجه و پرتاب انرژی بر روی دشمنان مکانیکی و هیولاهای فانتزی است که بدون هیچ گونه جزئیات خشن یا خونین از صحنه حذف می‌شوند. داستان بازی که حول مفاهیم «انقراض»، «حفاظت از محیط زیست» و «امید» می‌چرخد، پیامی عمیقاً آموزشی و مثبت برای کودکان دارد و هیچ گونه ارجاع به مواد مخدر، دشنام یا مضامین تاریک روانی در آن وجود ندارد. با این حال، والدین باید به دو نکته توجه داشته باشند: اول، بازی شامل صحنه‌های احساسی و غم‌انگیزی از مرگ والدین شخصیت اصلی است که ممکن است برای کودکان بسیار حساس و زیر ۷ سال کمی ناراحت‌کننده باشد. دوم، وجود باگ‌های فنی و چالش‌های گاه طاقت‌فرسا (به ویژه در بخش گرپل) ممکن است باعث ایجاد ناامیدی و خستگی در کودکان کم‌سن‌تر شود، اما این یک مشکل طراحی است و ربطی به محتوای آسیب‌رسان ندارد. به طور کلی، Ailuri یک انتخاب عالی و امن برای سرگرمی خانوادگی است، به شرطی که والدین آماده باشند در صورت بروز مشکلات فنی، به فرزند خود کمک کنند تا از پس چالش‌های این بازی برآید.