Crime Boss: Rockay City

داستان بازی که در یک جهان سینماییِ بی‌مایه و کلیشه‌ای شکل می‌گیرد، حول شخصیت «تراویس بیکر» می‌چرخد که به دنبال مرگ رئیس سابقش، قصد دارد با تصرف ۳۰ منطقه از شهر و دفع چهار باند رقیب به رهبری «دالر دِرَگِن» و «هیلو»، پادشاه جدید راکای سیتی شود و در این مسیر، خود را از چنگال «کلانتر نوریس» نیز دور نگه دارد. روایت با یک پیام صریح و بی‌پرده آغاز می‌شود: «تو قرار است شکست بخوری، به آن عادت کن». این بازی، برخلاف عناوین خطی، یک کمپین تولیدشده توسط هوش مصنوعی را ارائه می‌دهد که از تکه‌های داستانی (Plotlines) برای خلق مسیری منحصربه‌فرد و تازه در هر اجرا (Run) استفاده می‌کند. با این حال، این ایده‌ی درخشان، در عمل به معنای فقدان یک خط روایی منسجم و تکیه بر مکانیک‌های روگلایت برای پنهان‌کردن ضعف طراحی و محتوای محدود (فقط ۴ یا ۵ عملیات بزرگ در نسخه ابتدایی) است که برخی منتقدان آن را «ساختاری اخلاقاً بحث‌برانگیز» برای فریب بازیکنان خوانده‌اند تا سیر یکنواخت و مکان‌های تکراری را تحمل کنند.

گیم‌پلی بازی، به عنوان یک شبیه‌ساز جنایت، در دو لایه طراحی شده است: لایه تاکتیکال-مدیریتی بر روی نقشه‌ی شهر و لایه اکشن اول شخص در مأموریت‌های دزدی. در نقشه، شما با استخدام سرباز و اعضای ویژه، مدیریت منابع مالی و حمله به قلمروهای رقیب، برای تسلط بر شهر تلاش می‌کنید. هسته اصلی تجربه اما در مأموریت‌های دزدی رخ می‌دهد که از ورود مخفیانه و بی‌سر و صدا تا نبردهای تمام‌عیار و پرهرج‌ومرج را شامل می‌شود. با این حال، در اینجا بزرگ‌ترین نقاط ضعف بازی آشکار می‌شود: «مکانیک‌های تیراندازی بدوی، یکنواخت و بی‌روح» که حس شلیک با یک تفنگ پلاستیکی را القا می‌کند. هوش مصنوعی دشمنان، چه در حالت مخفی‌کاری که به‌شدت سطحی و بی‌چالش است و چه در حالت درگیری که گاه دشمنان از پشت دیوارها ظاهر می‌شوند و به طرز غیرمنصفانه‌ای تیراندازی می‌کنند، یکی دیگر از نقاط ضعف مکرر این اثر است. تنوع مأموریت‌ها نیز اگرچه از بانک‌ها و جواهرفروشی‌ها تا کامیون‌های زره‌پوش و انبارهای مواد مخدر را در بر می‌گیرد، اما به علت طراحی‌های تکراری و فقدان چیدمان‌های خلاقانه، به سرعت تبدیل به یک روند کسل‌کننده و خسته‌کننده می‌شود.

با وجود انتقادات گسترده، بازی بی‌نقص نیست و نقاط روشن قابل توجهی نیز دارد. برخی بازیکنان و منتقدان به «سرگرم‌کنندگی بی‌پروای» آن در حالت (Co-op) چهار نفره و ماهیت سریع و قابل‌دسترس عملیات‌های کوتاه اشاره کرده‌اند که آن را به گزینه‌ای ایده‌آل برای یک دورهمی تبدیل می‌کند. همچنین حضور ستاره‌های سینما، هرچند با اجراهای بسیار ناهمگون، یک جذابیت خاص و نوستالژیک، هرچند سطحی، به تجربه افزوده است. نکته قابل توجه، وفاداری و تلاش سازندگان برای بهبود بازی پس از عرضه است. انتشار بروزرسانی‌های متعدد (تا نسخه ۲۱) که شامل اضافه شدن «حالت داستانی خطی» (Story Mode) بدون مرگ دائمی و جنگ‌های قلمروی، مپ‌ها و عملیات‌های جدید (مانند سرقت بانک "Afterburner" با استفاده از موتور جت)، سیستم «کراس‌پلی» (Crossplay) و حتی یک «مود کیت» (ModKit) برای ساخت محتوای سفارشی بر روی کامپیوتر است، نشان از عزم جدی توسعه‌دهنده برای جبران کاستی‌های ابتدایی دارد.

در مجموع، Crime Boss: Rockay City یک «معمای اقتصادی-هنری» است: اثری که با وجود ایده‌های وسوسه‌انگیز و تلاش برای خلق یک «دستگاه تولید داستان» با استفاده از بازیگران معروف، در عمل به دلیل گیم‌پلی خام، طراحی تکراری و بهای گزاف اولیه، به یک «دزدی ناموفق» تبدیل شد که سود چندانی برای سرمایه‌گذاران و بازیکنانش نداشت. برای طرفداران دوآتشه بازی‌های دزدی که به دنبال تجربه‌ای کوتاه، بی‌پروا و فارغ از تعهدات عمیق با دوستان خود هستند و از تماشای یک فیلم درجه-دو دهه نودی لذت می‌برند، این عنوان می‌تواند جذاب باشد، اما برای سایر بازیکنان، احتمالاً سفری پر از خستگی و ناامیدی در میان جلوه‌های ویژه‌ی بی‌مایه خواهد بود.

بازی Crime Boss: Rockay City با توجه به محتوای نمایش داده شده، و بررسی‌های کارشناسان ESRA برای افراد زیر ۱۸ سال کاملاً نامناسب است. این بازی شامل خشونت‌های مکرر و واقع‌گرایانه در صحنه‌های تیراندازی، استفاده از الفاظ رکیک و دشنام‌های سنگین در دیالوگ‌های شخصیت‌ها (که گاه به‌عنوان بخشی از طنز سخیف بازی نیز استفاده می‌شود) و همچنین پرداختن به مضامین بزرگسالانه‌ای چون قاچاق مواد مخدر، سرقت مسلحانه و درگیری با پلیس است. فضای کلی بازی که بر اساس جنایت و قانون‌شکنی بنا شده، فاقد هرگونه پیام اخلاقی مثبت بوده و به‌جای آن، خشونت و بزهکاری را به عنوان ابزاری برای پیشرفت و کسب قدرت به تصویر می‌کشد. علاوه بر این، استفاده از مشروبات الکلی، پوشش نامناسب و ناهنجار کاراکترهای خاص بازی، نمایش خالکوبی و ارائه تصویری جذاب از دنیای جرم و جنایت از دیگر محتوای آسیب رسان این بازی هستند. بنابراین، این بازی صرفاً برای مخاطبان بالغی توصیه می‌شود که با خشونت سینمایی و زبان بزرگسالانه آشنایی کامل دارند و به هیچ وجه برای خردسالان و نوجوانان مناسب نیست.